Aku dah cakap pada dia. Jangan ikut perasaan. Jangan ikut hati sangat.
Benda kecik je tu. Eh tolong lah. Itu pun nak monyok ke?
Lempang kang. Aku dah niat ni.
Sahaja aku lempang minah ini seikhlas hati kerana nafsu amarah.
Jangan neurotik sangat boleh tak? Benda tu pun nak frust sampai nak menangis.
Tak faham aku.
***
Itulah, aku pun tak tahu kenapa aku macam ni. Kalau boleh, aku pun nak jadi orang tough.
Aku pun nak jadi orang yang ceria selalu. Ini tak. Senang sangat irritated.
Malu pada diri sendiri. Setakat tak sempat pergi swimming pun remuk redam juga.
Aku pantang betul kalau plan tak jalan. Sia-sia je aku plan dari semalam. Dah lama betul aku tak swimming. Tadi dah siap pakai bikini under the cardigan dari tengahari. Betapa terujanya aku mahu pergi berenang.
Tak sangka kelas habis pukul 6.30. Dah lah belajar statistik. Mana nak masuk otak.
***
Susah betul kalau marah dan kecewa dengan diri sendiri.
Susah betul untuk maafkan diri sendiri.
Ya, semua di atas adalah dialog aku dengan diri sendiri
.
[KISAH BIMBO YANG CERDIK]
March 12, 2010
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

2 suicidal thought(s):
Sayangkan diri, tangan-tangankan.
haloh cian. sy lg la. tak pernah g swimming pn taw. hahaha.
Post a Comment